Dag 17 (27 aug.) - Silverhorn Creek > Lake Louise

Het was een koude nacht door de onbewolkte lucht, maar iedereen had goed geslapen en de kachel was kennelijk zelfs even aangeslagen vannacht, zei Marco. Dat gebeurt alleen als de binnentemp onder de 15 graden komt. Eenmaal buiten zien we de zon alweer uitbundig schijnen:

  

Vandaag weer een korte reisdag: 56 km (40 min.). Er staan twee meren op het hoofdmenu: Peyto Lake en Bow Lake. En wellicht stoppen we ook op andere plekken, als onze audiotourgids George bijv. nog meer ideeën heeft 😆.

Peyto Lake 

Peyto Lake is - waarschijnlijk na Lake Louise - een van de bekendste meren in de Canadian Rockies. Want, turkoois en heeft de vorm van een wolf (met kop). Ook hier is de naam weer verbonden aan een voor dit gebied belangrijk persoon: Bill Peyto. Deze Engelsman was begin 20e eeuw een van de eerste berggidsen en parkwachters in Banff National Park. Op diverse plekken hangen foto’s van hem, als een soort ruige cowboy incl een grote snor. Omdat hij een grote rol speelde in de ontsluiting van de Canadese Rockies werden het meer en de gletsjer naar hem vernoemd.

En ook bij Peyto Lake geldt: zorg dat je er - in deze tijd - voor 10 uur bent of laat in de middag/begin van de avond. 

Afijn, wij besloten er meteen na het wakker worden heen te rijden (reistijd was 10 minuten) en zodra we een plekje hadden op de parkeerplaats, gingen we ontbijten. Je hebt tenslotte toch alles bij je! Dat is zo ideaal aan camperleven 👏🏻. En meer campers om ons heen waren aan het ontbijten in of rond hun camper 😃.

Na een korte, steile wandeling over een steentjespad kwamen we aan op het uitkijkplateau boven Peyto Lake en wat een prachtig gezicht! Er ligt ineens een intens blauw, soort aquamarijn blauw water onder je. Precies zoals je het in alle boekjes ook ziet! Wat je daarin niet ziet, noch op onze foto’s 😅, is dat het er al best druk was. De eerste buslading was er al met mensen met naambordjes opgespeld, die zsm de beste foto op de beste plek wilden hebben. We hadden inmiddels plekjes bemachtigd bij het hek. Onder ons was de rotsige helling, daarna het meer en aan de overkant en links zag je de berg met de Peyto-gletsjer. Je kon goed zien tot waar de gletsjer ooit had gelopen: veel hoger gelegen was een groot, afgesleten deel tussen de verder grillige bergwand. Ook dit meer bestaat uit smeltwater, maar dan van de Peyto-gletsjer, die zelf weer deel uitmaakt van het Wapta Icefield. En het water is hier nog feller dan bijv bij het One Mile Lake bij Whistler. Het komt ook van ‘rock flour’, zoals ze dat hier noemen, fijngemalen gesteente dat door het gletsjerijs in het water terechtkomt en het zonlicht weerkaatst. Waarom dan het verschil in kleur, als het beide gletsjerwater is? Ik vroeg Chat even om hulp. Het ‘gletsjermeel’ bestaat uit extreem fijne deeltjes kwarts en ander gesteente. Wanneer zonlicht in het water valt, worden vooral de blauwe en groene golflengten licht verstrooid, dat geeft die turkooise kleur. Voorwaarden (en daar zit m de crux): het water moet diep + helder genoeg zijn zodat licht kan binnendringen en weerkaatsen én het gesteente moet fijn genoeg vermalen zijn voor deze weerkaatsing. Bij One Mile Lake zijn het nog te grove delen steen die in het water zweven en het meer is ondiep. Resultaat: melkwitte ipv turkooise lichtval.

 

Het werd ondertussen steeds voller aan de hekkant, met mensen die selfies namen met telefoons bungelend boven je eigen hoofd of groepsfoto’s. Ook hier weinig tot geen aandacht voor waar het werkelijk om ging: het meer en de natuur eromheen. En, er was en is zoveel te zien! Ze missen alles. Daarom even een anekdote. Op het gedeelte onder ons zag ik ineens iets bewegen met dezelfde kleur als de stenen, een marmotje leek het wel (later lazen we op het bord dat het een Amerikaanse pika was). Ik boog naar links om het beter te zien en werd prompt op m’n schouder getikt. Er werd een familieplaatje geschoten naast me en ik stond nu in beeld volgens degene die de foto wilde nemen (haar naambordje was ‘Karen’ 😆, if you know you know!). Zucht. Ik telde tot tien en zei dat ik graag de natuur bewonderde en een beestje zag lopen daar beneden en bleef vervolgens staan waar ik stond. Ze was vervolgens niet geïnteresseerd in het leuke beestje daar beneden, maar geïrriteerd dat ik mijn blik op dat beestje niet wilde loslaten. Het stel dat gefotografeerd werd zat Karen zelfs meerdere keren gerust te stellen dat het oké was. Helaas was het beestje ondertussen allang uit het zicht verdwenen, maar dat ik m gezien had was al een bonus.

Moraal van deze anekdote: Dit is dus een van de dingen waar je wel mee te maken krijgt als je deze route rijdt en langs de populaire punten gaat. Als je wilt genieten, geniet! Als je de drukke tijden niet kunt vermijden, loop dan een stukje verder (als dat kan) en als dat niet kan: geniet van je ruimte en laat je vooral niet wegsturen door het type toerist dat je beter fietsbellen kunt noemen. We wachtten tot het rustiger werd en liepen tot heel fijn downhill terug naar de parkeerplaats.

Bow Lake

Nog geen vijf minuten na Peyto Lake ligt Bow Lake. Ook een bekende met de bergen als fijne achtergrond, maar hier kun je tot aan het brede meer zelf komen en rondlopen. En jawel, gelukkig was er nog precies 1 plek vrij op de kleine parkeerplaats. Vanaf daar liepen we in een aantal minuten lopen naar het meer, prima te doen! Ernaast ligt de Bow Lake Lodge, een fotogeniek cafeetje.
Bow Lake is heel uitgestrekt, dat in een bocht om de bergenketen heen loopt en mooie weerspiegelingen oplevert met het gladde water! Want, geen zuchtje wind hier. Je kunt de foto’s zo omdraaien en dan lijk je naar hetzelfde te kijken. We lopen een deel langs de waterkant en de vogeltjes zijn zo tam hier dat er eentje voor Svens voeten water drinkt uit het meer. Leuk om te zien!

   

Lake Louise

Het wordt inmiddels steeds warmer dus we lopen terug naar de airco van de camper en rijden verder richting Lake Louise. Voice-over George heeft het vervolgens over Mosquito Lake, maar dat lijkt Sven geen goed idee: ‘Ja doei, daar gaan we niet heen hoor! Daar zitten allemaal muggen.’ 🤣 En nee, we zijn er niet geweest.

Eenmaal in Lake Louise zoeken we het centrum, maar dat is er niet echt, zo blijkt. Dus op naar de VVV om wat kaartjes te halen van de omgeving en … voor de wifi! Extra voordeel: het is buiten alweer 30 graden en binnen is het koel. Daarna doen we wat boodschappen in een veel te dure mini-supermarkt die duidelijk een monopoliepositie heeft hier in de regio 😅. Er zijn op de route ook echt geen andere dorpjes, winkeltjes etc, dus alles richt zich op Lake Louise en vooral Banff (de grotere stad 45 minuten verder).

 

Lake Louise Hardsided Campground
Rond 14 uur rijden we naar de camping vijf minuten verder: Lake Louise Hardsided Campground. Er is ook een Softsided Campground aan de andere kant van het riviertje (Bow River), dat is alleen voor tenten en is omheind vanwege de aanwezigheid van beren in dit gebied. Zowel zwarte als grizzly’s. Die wil je liever niet tussen je tentje hebben rondlopen ... Het hardsided deel is niet omheind en dus mogen in dit deel alleen campers en caravans staan. Een enorm grote camping met iets van 300 plekken, maar ook deze zijn verspreid over een aantal hectare bos. Je hebt lange lanen, met aan weerskanten dubbele kampeerplekken: je rijdt er aan de ene kant in zodat je ook vooruit er weer uit kunt rijden. En naast ons komen dus ook mensen te staan, die aan de andere kant hun picknicktafel hebben. Beetje lastig uitleggen, maar wellicht dat de foto’s beter te volgen zijn. 

Natuurlijk gaan de kinderen meteen beachballen!

We luieren de rest van de middag en aan het eind van de middag rijden we nog terug naar de VVV voor internettoegang, zodat we een aantal excursies kunnen boeken voor de volgende dagen! Wederom via Get your guide trouwens. En: eenmaal buiten spot Elise een eekhoorntje op de stenen naast de VVV, dat een chipmunk blijkt te zijn 🙌🏻.

Wat gaan we morgen doen? We blijven op deze camping maar verkassen van nummer 106 naar 30 (bij het boeken konden we steeds maar 1 nacht op een bepaalde plek staan, zo volgeboekt was het destijds al) en hebben een rustige dag zónder plannen (tssss 😆) behalve het ontbijt!