Dag 24 (3 sept.) - Banff > Calgary

Jaja, de dag waarvan we wisten dat ie zou komen, is er. We gaan ons brommende reisgenootje weer inleveren. De wekker gaat om 06:45 uur en een uur later tuffen we Tunnel Mountain Trailer Court af. Het is dan nog fris, maar wel zonnig.

Met Spotify op de speakers worden we langzaam wakker en zien we ondertussen het landschap veranderen: de bergen verdwijnen en we rijden een vlak lappendeken in. We zien weilanden en akkers en komen duidelijk in de buurt van Calgary, waar niet voor niks veel boerenbedrijven in de buurt zijn. En bovendien ook veel Nederlandse, waaronder die van Evert van Benthem ergens. 

Even na 09:30 uur parkeren we de camper - afgetankt en wel - in de inleverfile bij Fraserway. Het is hier niet zonnig, maar er hangt grijze bewolking. Totdat je beter kijkt, dan zie je ineens een sinaasappelkleurige zon in de lucht hangen en dringt het tot ons door dat het niet bewolkt is in Calgary maar dat rook van de recente natuurbranden in British Columbia de gehele stad bedekt. Gek genoeg ruik je alleen niks ervan en omdat de rook beste een dikke laag is, komt de warmte van de zon er ook niet doorheen en is het dus gewoon koud! 

De camper wordt goedgekeurd en we blijken in totaal 2.450 km gereden te hebben. Dat is 450 km meer dan het pakket dat we hadden aangeschaft. Extra kosten voor deze km’s is naar verhouding laag: € 60. We hadden van tevoren al berekend dat extra, losse km’s goedkoper zou zijn dan van tevoren een extra km-pakket aanschaffen. En dat bleek dus achteraf ook de juiste inschatting.

We gaan de camper missen! Ondanks dat er vanaf het begin een hoop aan rammelde, rommelde en lekte. En ja, de afzuigkap deed het inmiddels niet meer, de schroeven van o.a. de gasplaat waren al tig keer extra aangedraaid, en de gedoetjes met de waterpomp. Ondanks dat, is het toch je reismaatje geweest voor 17 dagen. Degene die je elke helling op hielp, die elke bocht meedeinde van links naar rechts en die vrolijk elk dal in denderde. Die van Vancouver tot aan Calgary kilometers vrat en ons gemopper, onze meezingdisco’s en onze rondslingerende rotzooi gewoon zonder oordeel aanhoorde en aanschouwde. Het was een held op wielen! En als je een tijdje rondrijdt in zo’n apparaat en campings langs gaat, ontwikkelen zich vanzelf een aantal typische camperspreekwoorden. Ik ben het voor jullie eens bij gaan houden. Lees mee: eerst volgt de gehoorde uitspraak en daarachter staat wat het feitelijk inhoudt:

• ‘Ik kan mn ei niet kwijt!’ (Astrid) > ‘Jeetje, wat is het krap hier in t keukentje. Ga even allemaal naar buiten, dan kan ik tenminste een eitje bakken.’
• ‘Ach, ik heb weer Bluetooth-verbinding met onze plek hoor!’ (Sven) > ‘Ik moet een grote boodschap doen en mijn hersenen hebben kennelijk al door dat we dichtbij onze camping/plek zijn ...’
• ‘O, fijn! Het toiletgebouw is dichtbij’ (Sven) > ‘Ik ga even naar de wc, want daar is tenminste altijd een werkend mobiel netwerk.’

Na de nodige overpeinzingen en afscheidsselfies met de camper erbij, doneren we alle overgebleven levensmiddelen aan volgende camperaars door ze in houten kratten te stoppen bij een houten hutje midden op het terrein. Op naar een tweedehandsleven voor o.a. de bal, de beachbalset en de mayonaise!

Als alle formaliteiten afgerond zijn, brengt de shuttlemeneer ons naar het hotel. Helaas zijn er meerdere Hampton Inn & Suites rondom de luchthaven, dus hij rijdt prompt eerst naar de verkeerde vestiging aan de noordkant van de startbaan, terwijl die van ons juist aan de zuidkant zit. Hij verontschuldigt zich duizendmaal en rijdt ons binnen vijftien minuten alsnog naar de 37 Avenue North-East. 
 

Hotel

We hebben daar mazzel: onze ‘conferentiekamer’ is al gereed dus we kunnen meteen al onze bagage daar neerploffen en ook zelf even wakker worden.  Het is een redelijk klassiek, maar sober zakenhotel met vloerbedekking en weinig sfeer. Voor velen immers toch alleen een overnachtingshotel. Je verwacht amper anders vlak bij een vliegveld! Maar, deze heeft wel een zwembad en een ‘gym’.

Kamer 224 is de onze, met heuse zithoek, keukentje met magnetron, gootsteen en koelkast (!), een sofabedbank en een aparte, ruime slaapkamer. Ziet er prima en ruim uit, fijn dat we onze kont hier wat beter kunnen keren zonder iemand anders een zet te geven of in de weg te zitten.

Grappig detail: in de camper moest je - om de wc door te trekken - met je voet op een pedaal naast de wc-pot duwen. Wat doe ik nu in het hotel steeds uit automatisme? Met m’n voet de hendel van de hotelwc indrukken! Haha. Terwijl die hendel hier toch echt naast de waterbak zit (dus veel hoger). Gevolg: ziet er heel raar uit als ik dat doe. Pas einde dag 2 is de ‘voetpedaal’ uit mn systeem. Kun je nagaan hoe snel je bepaald gedrag aanleert en hoe relatief lang het vervolgens duurt om een simpele handeling weer af te leren.

Calgary

Hoewel er nog steeds een dikke, grijze rooklucht boven Calgary hangt en er wordt aangeraden zo veel mogelijk binnen te blijven, willen we toch Calgary verkennen. We kennen Calgary namelijk alleen maar van de schaatsbaan en de Olympische Spelen! We besluiten geen echte buitenactiviteit te doen, maar gewoon de binnenstad te verkennen. Tenslotte heeft Calgary ook een zogenoemde skywalk, waarbij je van het ene gebouw naar het andere gebouw kunt lopen via galerijen op de eerste verdiepingen van die gebouwen. Bedoeld voor de winter, als de straten te vol liggen met sneeuw en het te koud is om buiten te lopen. Zo kunnen werknemers gemakkelijker bij het juiste kantoor terechtkomen en kunnen anderen winkelen in het winkelcentrum in het midden: the Core. 

Afijn, op naar de stad. We lopen over diverse bedrijventerreinen naar metrohalte Whitehorn (die ‘iets’ verder lag dan we vooraf dachten …) en pakken de metro naar downtown Calgary. Nog altijd is het grijs, dus we zien weinig tot niks van de stad noch enige hoogbouw opdoemen. Gek, als je eigenlijk niet precies weet waar de stad begint of eindigt. We stappen uit bij City Hall en proberen onze weg te vinden naar de winkels en het levendige deel van het centrum. We merken dat we Calgary niet op haar beste tijd treffen: een van de centraalste en grootste pleinen (Olympic Plaza) is volledig afgesloten vanwege grondige herziening van het plein en zo zijn er nog veel meer panden ‘under construction’. We zijn daardoor lichtelijk de oriëntatie kwijt en kronkelen via de Public library, Alberta Boots (je kunt hier je eigen cowboylaarzen laten maken!), de kunstzinnige Stephen Avenue naar The Core. Alleen: waar is de ingang van die skywalk? We staan voor een paar hoge bankgebouwen waar allerlei mensen in pak in- en uitlopen. Moeten we hier naar binnen? In ons normale kloffie? Pas als we andere mensen in korte broek en shirts naar binnen zien lopen, volgen we. Vanuit een hal kun je de roltrap op en vanaf daar zie je ineens winkeltjes en de doorgang naar de andere gebouwen. Je moet t maar weten!

We eten wat bij het food court op de bovenste verdieping en lopen daarna door de Devonian Gardens, een soort tropische tuin met grote planten in diverse perken met her en der tafeltjes en stoeltjes ertussen. We hadden hier eerlijk gezegd meer van verwacht. Het hele ontwerp is wat gedateerd (jaren 80?) en het oogt - mede door de te witte verlichting - wat kil en neppig. Goede poging, maar heeft wel een opfrisbeurt nodig. We zijn ook hiermee dus gewoon verpest. Als je de grootse Sky Garden-tuinen in Londen kent, met de open hoge ruimte en de enorm grote ramen, dan voel je daar de ‘grandeur’ van het geheel en ga je toch dit vergelijken en valt deze gewoonweg in het niet. Tja.

We doen beneden in het winkelcentrum nog wat kleine boodschappen voor de komende dag en nemen daarna de metro en bus terug naar airportgebied! We zijn inmiddels redelijk moe en besluiten bij de Burger King naast het hotel wat te eten. En het moet gezegd: zelfs fastfood is 10x beter dan in Nederland. Volop verse, dikke ijsbergsla en plakken tomaat op een stevig en lekker briochebroodje (zoals het hoort) en ook het vlees is top van smaak … het kan dus wel smakelijk zijn.

Rond 21:30 uur nemen we nog een letterlijke plons in het zwembad (3x3). Het water was helemaal niet warm en zelfs als je aan het zwemmen was, warmde je niet op. Brrr. Ondergetekende was er dus na welgeteld 10 minuten alweer klaar mee 🤪. Tijd om een warme douche te nemen en het bed in te duiken. Nou ja, ook weer niet te hard want anders sprong de vering van de bedbank wellicht.

Wat doen we morgen? Om Calgary wat beter te leren kennen, hebben we een fietstocht geboekt en ‘s avonds eten we ons laatste Canadese maaltje bij Cactus Café aan de overkant van het hotel (kreeg goede reviews, dus we zijn benieuwd).