Dag 23 (2 sept.) - Banff, Johnston Canyon, wildsafari en … inpakken!

De zon verwelkomde ons natuurlijk weer meteen toen we de stoffen luxaflex omhoog deden vanochtend. Er stond weer een mooie, maar warme dag op ons te wachten! Een van de laatste avonturen, dat dan weer wel. Het dringt ineens door dat we het einde van onze prachtige reis naderen. Hm.

Omdat ons volgende en laatste plekje al vrij is, zetten we meteen de camper op die plek (nr. 622 is letterlijk 1 rij onder ons, dus we keken erop uit).

Om 10:20 uur nemen we de bus naar beneden en nu is het druk bij de instaphalte op de camping: velen gaan wandelen zo te zien aan hun outfit. Dit keer gaan wij op onze slippers, want geen geklim voor nu maar wat laatste boodschappen en inkopen in Banff! We genieten nog even van een ijsje en een koffie-to-go aan Banff Avenue en de kinderen ‘scheppen’ hun warme lunch bij het buffet van de IGA-supermarkt. 

Rond het middaguur nemen we bus 2 weer terug naar boven, tijd om de koffers nu echt in te gaan pakken.

Om op te ruimen moet je altijd eerst een bende maken, zo zei iemand vast ooit eens. En zo is het maar net. In de middag ligt de hele camper vol met spulletjes dus uit elk kastje en van elk plankje komen. Na het uitzoekwerk volgt de selectieprocedure: wat blijft en wat gaat mee terug? Een belangrijke stap in het proces. Uiteindelijk bepaalt de eenkoppige jury (moi) of iets definitief achterblijft. Goede democratie 😆!

De koffers gaan vrij snel vol en kunnen zelfs nog dicht! We hebben wel wat losse tassen, maar in ons hotel in Calgary kunnen we die nog verder uitzoeken vanaf morgen.

Dus, we zijn klaar voor nu! We rusten uit in de schaduw en maken een plannetje voor vanmiddag.

Johnston Canyon

Rond 16:30 uur rijden we naar Johnston Canyon, wederom een kloof met een paar watervallen en een snelstromend riviertje.

In principe is de canyon dichtbij, maar omdat de directe verbinding (Bow River Parkway) ‘s zomers alleen toegankelijk is voor fietsen en voetgangers, moeten we omrijden via de weg naar Lake Louise. Ach, we kunnen dus nogmaals genieten van alle uitzichten. Echt, daar krijg je a) totaal geen genoeg van, en b) idioot genoeg zie je steeds weer andere bergen en lijkt niks hetzelfde als de vorige keer dat je er reed (met name door andere lichtval/schaduwen gedurende de dag). 

Afijn, Johnston Canyon. Het is er om deze tijd van de dag ook niet druk, al is de parkeerplaats alsnog halfvol. De canyon heeft twee watervallen: de Lower Falls (ca. 10 m hoog, op half uur lopen) en de Upper Falls (ca. 30 m hoog, op 1 uur lopen).

Voor de infosnuivers: een zijpad leidt na een kleine 6 km nog naar de zogenoemde Ink Pots, felgroene minerale bronnen in een open vallei. Helaas vonden we het echt te warm om dat nog te ondernemen nu, ook omdat het 3-4 uur lopen is ernaartoe … wij houden het vandaag bij de Lower falls, en Marco loopt nog door naar de Upper falls.

En dat bood al genoeg moois: het stenen pad loopt letterlijk langs/boven de rivier en we meanderden dus rustig mee langs de rotswand. De Lower Falls is goed zichtbaar via een smalle doorkijk in een rotswand. Daar vormde zich al snel een rij voor, want je kon er iets maar met max 4 mensen tegelijkertijd staan en moest sowieso bukken bij de ingang. Natuurlijk waren er ook hier toeristen die zichtbaar moeite hebben met geduldig op hun beurt wachten en gewoon langs de rij doormarcheerden naar het uitzichtpunt. Ze werden gelukkig door meerderen aangesproken op hun gedrag, maar ja, luisteren ho maar. Zodra ze uit de grot kwamen, werden ze echter ontvangen met een sarcastisch applaus vanuit de rij voor hun getoonde ‘moed’ … en stonden ze iets te lang naar hun zin in de volle aandacht. Karma komt vast een keer om de hoek zeilen 🤷🏼‍♀️.

Terwijl Marco vanuit zijn rol als watervalspotter doorliep naar de Upper Falls, gingen wij alvast terug naar de parkeerplaats om avondeten te maken in de camper. Ideaal om het zo te doen. 

Het werden restjes van t een en ander aan groenten en gemarineerde kip, met pasta. Smaakte prima! En volgens mij keken diverse mensen onze kant op vanwege de geuren die uit de camper vandaan kwamen. Ja sorry, de afzuigkap is natuurlijk gesneuveld dus de snelste luchtafvoer was via de zijdeur 😁.

Eigen wildsafari

Na Johnston Canyon reden we terug naar Banff, voor een wildspottochtje via Vermillion Lakes naar de golfbaan Banff Spring Golf Course.

We draaiden net de weg op naar Vermillion Lakes toen we ineens allerlei auto’s langs de weg zagen staan. Een aardig grote kudde wapiti’s stond op afstand heerlijk te snoepen van de struiken. Vanachter de struiken zagen we ineens een groot gewei opduiken! Een mannetje! Wat een bonus! Wat hij deed was bovendien nog mooier: hij lag eerst rustig en begon daarna wat te rollen in het gras en met zijn gewei over de grond en in de struiken te schrapen. Best krachtige bewegingen! Dat gedrag herkende ik van de heckrunderen op Goeree: ze maken een soort ‘stierenkuil’ en verspreiden zo hun geur (en urineren vaak ook op die uitgegraven plek …) en om aan hun harem te laten zien dat ze een krachtig en dominant mannetje zijn. Dit doen ze alleen rond de paringsperiode, dus vanaf nu. En daarna begon hij ook nog te burlen … tsss. Goede timing 👌🏻. Natuurlijk stond Sven klaar met de telelens en maakte hij prachtige foto’s toen het mannetje dichterbij kwam. 

 

Er was inmiddels een aardige file voor en achter ons ontstaan van mensen die meegenoten (gelukkig allemaal op voldoende afstand!), waardoor wij met de camper ook geen kant meer op konden. Na een kwartier begon de autokudde zich te verplaatsen en konden wij onszelf erdoorheen manoeuvreren. Nog net op tijd - qua licht - om naar de golfbaan te rijden. Een gave route om nog een keer te doen: iedereen had zijn/haar positie ingenomen. Ik stond bij het keukenblok uit het raam te kijken (we reden zachtjes), Sven en Marco tuurden voorin elk een kant op en Elise nam vanaf de treinzit de linker zijkant voor haar rekening. Oké, wild, wij zijn er klaar voor!!

Natuurlijk zagen we ook hier omgevallen boomstammen aan voor beren/wolven etc. Maar, we hebben nog wel echt wat gezien onderweg: een mannetjes wapiti die heerlijk ontspannen midden op de golfbaan lag! Sven heeft hem gefotografeerd maar de foto staat nog op de fotocamera 😅.

Halverwege de route viel de duisternis al in dus we waren net te laat. We probeerden nog wel wat te onderscheiden tussen alle voorbij schietende boomstammen door, maar geen afwijkende bewegingen of priemende oogjes meer gezien. Al met al wel weer een leuk avontuur!

En zo sloten we onze laatste camperdag af in stijl en reden we de helling weer op, terug naar de camping!

Wat gaan we morgen doen? Voor 09:30 uur moeten we onze campertje inleveren bij Fraserway in Calgary, ongeveer 1,5 uur rijden vanuit Banff dus dat wordt vroeg opstaan 🫣. Daarna dropt Fraserway ons bij ons hotel: Hampton Inn & Suites - Calgary airport, waar we twee nachten verblijven zodat we ook Calgary kunnen verkennen!